Trump yönetiminin ikinci dönemi krizi dramatik biçimde tırmandırdı. Dışişleri Bakanı Rubio, göreve başladığı 20 Ocak 2025’te González’i Venezuela’nın meşru cumhurbaşkanı olarak tanıdı ve Tren de Aragua çetesini Yabancı Terör Örgütü olarak belirledi. Nisan 2025’de Venezuela petrolü ithal eden ülkelere yüzde 25 ikincil tarife uygulandı. Askeri boyutta “Operation Southern Spear” kapsamında Iwo Jima Amfibi Hazırlık Grubu ve Gerald R. Ford uçak gemisi filosu Karayipler’e konuşlandırıldı. Bu konuşlandırma, 1962 Küba Füze Krizi’nden bu yana bölgedeki en büyük Amerikan askeri yığınağını oluşturuyor. Aralık 2025 itibarıyla ABD kuvvetleri Venezuela açıklarında en az 22 uyuşturucu teknesi imha etti ve bu operasyonlarda 80’den fazla kişi hayatını kaybetti.

Süreçte Latin Amerika’da da derin bölünmeler ortaya çıktı. Arjantin Devlet Başkanı Javier Milei, Maduro’yu “narko-terörist” olarak nitelendirdi ve ABD baskısını destekledi. Öte yandan Brezilya Devlet Başkanı Lula, Venezuela’ya silahlı müdahalenin yarımküre için insani felaket olacağı uyarısında bulundu; Maduro’nun 2024 zaferini tanımayı reddetti ancak diyalog yolunu savundu ve Ekim 2024 Kazan zirvesinde Venezuela’nın BRICS’e girişini veto etti. Kolombiya Devlet Başkanı Petro, petrolün meselenin kalbinde olduğunu savunarak Kolombiya askerlerinin olası bir ABD müdahalesini desteklemeyeceğini açıkladı. Meksika Devlet Başkanı Sheinbaum ise geleneksel müdahale etmeme politikasını sürdürerek arabuluculuk teklif etti. Avrupa Birliği ise seçim sonuçlarını doğrulanamaz olarak nitelendirdi ve 69 bireye varlık dondurma ile seyahat yasağı uygulayarak bu yaptırımları Ocak 2027’ye kadar uzattı.

Genel olarak bakıldığında tam ölçekli bir Amerikan işgal harekâtı hâlâ çok düşük bir ihtimal olarak görünüyor. ABD’nin mevcut konuşlandırması, askeri uzmanların tahmin ettiği işgal gereksinimlerinin çok altında kalıyor. Ancak Venezuela petrolünü taşıyan gölge filoya yönelik saldırılar, abluka operasyonları ve petrol tankerlerinin engellenmesi gibi gunboat diplomasisi tarzı eylemler artarak devam edecek gibi görünüyor. Bu tür baskı operasyonları Maduro rejimini ekonomik olarak zorlamaya ve uluslararası alanda izole etmeye devam edecektir. Bununla birlikte, tam ölçekli bir kara müdahalesinin hızlı bir sonuç getirmesi son derece güçtür. Irak ve Afganistan deneyimleri, konvansiyonel askeri üstünlüğün tek başına kalıcı bir siyasi dönüşüm sağlamadığını açıkça ortaya koymuştur. Venezuela örneğinde durum daha da karmaşık: ülke, geniş bir milis ağına doktrinine sahiptir. Dahası, bir ABD işgali durumunda muhalif seçmenlerin bile milliyetçi reflekslerle bu müdahaleye karşı çıkması kuvvetle muhtemeldir. Tarihsel olarak Latin Amerika’da dış müdahaleler, hedeflenen rejimi zayıflatmak yerine çoğu zaman ulusal birlik duygusunu güçlendirmiştir. En hızlı ve en az maliyetli dönüşüm senaryosu, artan baskı altında Maduro’nun ülkeyi terk etmesi ve yönetimi devretmesi olacaktır. Bu senaryo, hem Venezuela’da iç çatışma riskini minimize eder hem de ABD’nin uzun soluklu ve maliyetli bir askeri angajmana girmesini önler. Ancak Maduro’nun böyle bir adımı atacağına dair şu ana kadar somut bir işaret bulunmuyor; aksine rejim, baskı altında direnmeye kararlı görünüyor.

Maduro’nun olası bir sürgün senaryosunda Türkiye’nin adı ön plana çıkıyor. Türkiye ile  Maduro Yönetimi arasındaki yakın ilişkiler, Türkiye’yi potansiyel ev sahibi ülkeler arasında aday konumuna getiriyor. Bu değerlendirme ABD’li yetkililer tarafından da paylaşılıyor. Ancak burada iki farklı senaryo söz konusu. Birincisi, Trump yönetimi ile koordineli bir anlaşma sonucunda Maduro’nun Türkiye’ye gelmesidir. Bu senaryo Türkiye-ABD ilişkilerine zarar vermez; aksine Ankara’nın krizin çözümünde yapıcı bir rol üstlenmesini sağlayarak ikili ilişkileri güçlendirebilir. İkinci senaryo ise herhangi bir anlaşma olmaksızın Maduro’nun Türkiye’ye kaçması ve sığınma talep etmesidir. Bu durum Türkiye-ABD ilişkilerinde yeni bir gerilim alanı yaratacaktır. Ancak Türkiye’nin böyle bir senaryoda Maduro’ya ev sahipliği yapması ihtimali çok yüksek değil. Nitekim Türkiye, 2024 seçimlerinden bu yana Venezuela konusunda daha itidalli bir politika sergiliyor; seçim sonuçlarını açıkça tebrik etmekten bile kaçındı.

Çalışma, Türkiye’nin küresel silah pazarındaki gelişen konumunu kapsamlı bir şekilde değerlendirmek, hem başarıları hem de devam eden zorlukları incelemek, özellikle “yerli ve milli” yerelleştirme girişimini ayrıntılı bir şekilde incelemek ve tam bir kendi kendine yeterlilik elde etmenin pratik olarak uygulanabilirliğini sorgulamak amacıyla yapılmıştır. Bu değerlendirme, savunma alanındaki bu gelişmelerin Türkiye’nin giderek daha aktif ve militarist hale gelen dış politikası üzerindeki etkisini anlamak için önemli bir bağlam sunmaktadır.

Tarihsel Gelişim ve Yerelleştirme Çabaları

Türk savunma sanayisinin gelişimi, Cumhuriyet’in tüm tarihi boyunca süren çabalarla uzun ve çok yönlü bir süreçtir. Sektörün gelişimi genel olarak beş ana döneme ayrılabilir.

İlk dönem (1923-1939), ulusal savunma sanayisinin ilk kurulmasına odaklanmış ve esas olarak küçük silah ve mühimmat üretimine yoğunlaşmıştır, ancak sınırlı altyapı ve kaynaklar nedeniyle başarılar kısıtlı kalmıştır.

İkinci dönem (1939–1974) Türkiye’nin 1952’de NATO’ya katılımıyla başladı ve bu, başta Amerika Birleşik Devletleri olmak üzere yabancı askeri yardıma olan bağımlılığın artmasına yol açtı. Bu yardım, Türk Silahlı Kuvvetleri’nin kapasitesini önemli ölçüde güçlendirdi, ancak aynı zamanda yerli savunma sektörünün büyümesini engelledi ve dış tedarikçilere aşırı bağımlılığa yol açtı.

Üçüncü dönemde (1974-1985), 1974 Kıbrıs Krizi ve ardından gelen ABD silah ambargosu ile tetiklenen önemli bir değişim yaşandı. Bu olaylar, dışa bağımlılığın getirdiği riskleri açıkça ortaya koydu. Bu durum, yerli bir savunma sanayisi kurma yönündeki ulusal kararlılığı hızlandırdı ve Türkiye’nin ilk askeri elektronik şirketi olan ASELSAN (1975) gibi devlet öncülüğünde temel kurumların kurulmasına yol açtı. Bu dönem, ulusal düzeyde sağlam ve kendine yeten bir savunma altyapısı oluşturmak için gerekli temelleri attı.

Dördüncü dönem (1985–2017), 1985 yılında Savunma Sanayii Geliştirme ve Destek İdaresi’nin (SAGEB) kurulmasıyla dönüşümü kurumsallaştırdı ve bu kurum, Türk Silahlı Kuvvetleri’ni modernize etti ve savunma sanayisini geliştirdi. Yerli üretim, ortak girişimler ve F-16 savaş uçaklarının ortak üretimi gibi lisanslı üretim daha fazla öne çıktı. Ancak, tutarsız siyasi öncelikler, bölgesel çatışmalar, mali kısıtlamalar ve silah ambargoları zaman zaman ilerlemeyi engelledi.

Beşinci dönem (2017-günümüz) hızlı konsolidasyon ve genişleme ile karakterizedir. 2016 yılından sonra sektörün yeniden yapılanmasının ardından, Savunma Sanayii Başkanlığı (SSB) doğrudan Türkiye Cumhurbaşkanlığı’na bağlı güçlü bir merkezi kurum haline gelmiştir. Bu dönemde, teknolojik inovasyon ve yerli üretime güçlü bir odaklanma ile savunma projelerinin hem ölçeği hem de kapsamı önemli ölçüde artmış, bu da ihracatın ve küresel rekabet gücünün önemli ölçüde artmasına neden olmuştur.

Mevcut siyasi ortam, özellikle Adalet ve Kalkınma Partisi (AKP) döneminde, “yerli ve milli” girişimine büyük önem vermektedir. Bu yerelleştirme söylemi, stratejik özerklik ve egemenlikle iç içe geçmiş bir ulusal zorunluluk olarak kendi kendine yeterliliği çerçevelemektedir. Bu söylem siyasi açıdan güçlü ve seçim dönemlerinde hükümetin yetkinliğini göstermek için sıklıkla kullanılırken, hükümete sempati duyan uzmanlar bile nihai hedefin tam bir kendi kendine yeterlilik olmadığını ve gerçekçi olarak da olamayacağını kabul etmektedir. Motorlar gibi kritik bileşenler için yabancı teknolojilere bağımlılık da dahil olmak üzere, önemli zorluklar devam etmektedir. Bu nedenle, yerelleştirme ithalata bağımlılığı azaltmış olsa da, tam kendi kendine yeterliliğin uygulanabilirliği ve arzu edilirliği hala tartışma konusudur. Bazıları, İHA’lar gibi niş alanlarda uzmanlaşmanın tam otarşiye ulaşmaya çalışmaktan daha stratejik olabileceğini savunmaktadır.

Savunma Sanayii ve Dış Politika Dinamikleri

Türkiye’nin askeri-sanayi kompleksinin büyümesi, dış politika hedefleri ve gelişen güvenlik stratejileriyle temelden iç içe geçmiş olup, genellikle uluslararası ilişkilerde iddialı ve özerk bir yaklaşımı beslemektedir. Savunma üretiminde yerelleşme, stratejik özerkliği sağlamak, böylece geleneksel yabancı tedarikçilere olan bağımlılığı azaltmak ve bölgesel güç projeksiyonunu mümkün kılmak için hayati öneme sahiptir. Artan askeri harcamalar, yalnızca güvenlik endişeleriyle değil, aynı zamanda savunma sektörünü millileştirme ve nüfuz kurma yönündeki dış politika hedefleriyle de bağlantılıdır.

Türkiye’nin insansız hava aracı gücü olarak ortaya çıkışı, savunma sanayisinin dış politikasını nasıl şekillendirdiğinin en iyi örneği olarak gösterilebilir. Yerli insansız hava araçlarının (İHA) geliştirilmesi, terörle mücadele operasyonlarının güçlendirilmesi gerekliliği ve Batılı müttefiklerin desteğinin yetersiz olduğu algısı tarafından yönlendirilmiştir. Türk insansız hava araçlarının Suriye, Libya, Ukrayna ve Azerbaycan’daki çatışmalarda gösterdiği etkinlik, bu sonuçları etkilemekle kalmamış, Türkiye’nin jeopolitik erişimini de önemli ölçüde genişletmiştir. Savunma ihracatı, özellikle insansız hava aracı teknolojisi, Afrika ve Körfez gibi bölgelerde stratejik ortaklıkları teşvik eden önemli diplomatik araçlar haline gelmiştir.

Türkiye’nin Afrika’daki etkisinin genişlemesi, bu stratejik etkileşimi açıkça göstermektedir. İHA’lar, Türkiye’nin Afrika politikasının merkezinde yer almakta ve derin güvenlik işbirliğini ve uzun vadeli kurumsal bağları kolaylaştırmaktadır. Türkiye’nin yaklaşımı, silah ihracatı, askeri eğitim ve savunma diplomasisini birleştiren çok yönlü bir stratejiyi içermekte ve Türkiye’yi yükselen bir silah tedarikçisi konumuna getirmektedir. Türkiye’nin stratejisinin, birçok Batılı tedarikçiden farklı olarak kritik bir özelliği, “koşulsuz” savunma ihracatı sunmasıdır, yani genellikle silah anlaşmalarına siyasi koşullar getirmez. Bu, Türk askeri ürünlerini diplomatik kısıtlamalar olmaksızın güvenilir ekipman arayan ülkeler için cazip bir alternatif haline getirerek Türkiye’nin jeopolitik stratejisini daha da ilerletmektedir.

Ekonomik ve Endüstriyel Etki

Savunma sektörünün dönüşümü, Türkiye’deki endüstriyel büyüme ve inovasyona önemli katkıda bulunmuştur. Savunma teknolojisi ve endüstriyel tabanının (DTIB) gelişimi, ulusal güvenliği güçlendirmekle kalmamış, aynı zamanda istihdam yaratma, teknolojik kapasitenin artırılması ve yabancı ithalata bağımlılığın azaltılması yoluyla ekonomik faydalar da sağlamıştır. Bu ihracat odaklı büyüme stratejisi, Türkiye’nin uluslararası pazarlarda önemli bir oyuncu olma hedefini vurgulamaktadır.

Savunma sanayii, sivil sektörlerle simbiyotik bir ilişki kurar ve savunma alanındaki teknolojik gelişmeler genellikle yüksek değerli sivil endüstrilerin modernizasyonuna katkıda bulunarak bilgiye dayalı bir ekonominin kurulmasını destekler. Sektörün büyümesi, yüksek teknolojili bileşenlere olan talebi artırarak ekonomik dayanıklılığı güçlendirir. Genel ilerleme, genellikle önemli bir ekonomik başarı ve Ar-Ge ile teknolojik inovasyonun önemli bir itici gücü olarak kutlanmaktadır. Bu durum, üniversite teknoparklarında savunma ile ilgili şirketlerin yüksek yoğunluğunda açıkça görülmektedir.

Ancak, salt ihracat değeri açısından ekonomik etki bazen abartılmaktadır. Son dönemdeki ilerlemeler ve teknolojik faydalar yadsınamaz olsa da, 2023 yılında 5,7 milyar dolarlık ihracat değeriyle savunma ve havacılık sektörü, Türkiye’nin ihracat kategorileri arasında 14. sırada yer almıştır. Bu rakam, otomotiv, tekstil, çelik ve mücevher gibi geleneksel olarak lider konumdaki sektörlerin çok altında kalmaktadır. Bu nedenle, Ar-Ge ve teknolojik inovasyonun itici gücü olarak rolü çok önemli olsa da, ihracat değerleri yoluyla sağladığı doğrudan ekonomik katkı, diğer büyük sanayi sektörlerine kıyasla nispeten mütevazıdır.

Karşılaştırmalı Analiz: Türkiye’nin Atılımının Benzersizliği

Türkiye’nin hızlı yükselişinin gerçekten benzersiz olup olmadığını değerlendirmek için, SIPRI ve Dünya Bankası verilerinden yararlanarak ihracat rakamları, savunma ve Ar-Ge harcamaları ile kurumsal önemin karşılaştırmalı bir analizi yapmak gerekir.

Savunma İhracatı Performansı

Türkiye’nin küresel silah ihracatındaki büyümesi olağanüstü olmuştur. 2007-2011 ve 2019-2023 dönemleri arasında Türkiye, küresel silah ihracatındaki payında %433,33 gibi dikkat çekici bir artış kaydetmiştir. Bu büyüme oranı, karşılaştırılan gelişmekte olan ve geleneksel ihracatçılar arasında gözlemlenen en yüksek orandır.

Buna karşılık, tarihsel olarak hakim olan birçok ihracatçı önemli düşüşler yaşamıştır. Aynı dönemlerde Rusya’nın pazar payı %24’ten %11’e, Almanya’nın payı ise %9,4’ten %5,6’ya keskin bir düşüş kaydetmiştir. İsveç ve Hollanda gibi diğer önde gelen Avrupalı ihracatçılar da durgunluk veya düşüş yaşamıştır.

Diğer gelişmekte olan güçler de büyüme göstermiş olsa da, bu ülkelerin büyüme eğrileri birbirinden farklıdır. Güney Kore’nin payı %122,22 artmış, ancak son dönemlerde ihracat oranlarında belirgin bir düşüş görülmüş ve bu durum, Güney Kore’nin payını Türkiye’nin istikrarlı büyümesine yaklaştırmıştır. Polonya %133,33’lük bir artış kaydetti, ancak 2019-2023 yılları arasında savunma ihracatının %96’sı Ukrayna’ya yöneldi, bu da bu sıçramanın üretim kapasitesindeki organik büyümeden ziyade belirli jeopolitik destekten kaynaklandığını gösteriyor. Türkiye’nin istikrarlı büyümesi, küresel sıralamada istikrarlı bir şekilde ilerlemesini sağladı ve 2016’da 16. sıradan 2023’te 11. sıraya yükseldi.

Savunma Şirketlerinin Yükselişi

Türkiye’nin artan endüstriyel kapasitesi, SIPRI’nin En Büyük 100 Silah Üreticisi ve Askeri Hizmet Şirketleri raporlarında da yansıtılmaktadır. 2013 yılında, sadece bir Türk şirketi, ASELSAN, listede yer almıştır. 2017 yılına gelindiğinde, bu sayı ikiye katlanarak Türk Havacılık ve Uzay Sanayii A.Ş. (TAI) ile birlikte ikiye çıkmıştır. 2022 yılına gelindiğinde, Türkiye’nin varlığı dört katına çıkmış ve ASELSAN, TAI, Baykar ve ROKETSAN olmak üzere dört şirket Top 100 listesinde yer almıştır.

Bu hızlı artış, yerleşik güçlerde görülen eğilimle keskin bir tezat oluşturmaktadır. Amerika Birleşik Devletleri hakimiyetini sürdürürken, Avrupa ülkeleri büyük ölçüde durgunluk yaşamıştır. En dikkat çekici olanı, Rusya’nın varlığı, uluslararası yaptırımlar ve jeopolitik baskılar gibi faktörler nedeniyle 2013 ve 2017’de on şirketten 2022’de sadece iki şirkete düşmüştür. Türkiye’nin küresel konsolidasyon ve yeni Çinli şirketlerin dahil edilmesi karşısında temsilini dört katına çıkarma kabiliyeti, artan endüstriyel etkisini vurgulamaktadır.

Harcama Önceliklerinde Değişim

Türkiye’nin savunma stratejisi, son yirmi yılda temel bir dönüşüm geçirdi ve harcama önceliklerinde belirgin bir değişiklik yaşandı. GSYİH’nin yüzdesi olarak askeri harcamalar, 1996’da %4,14’ten 2023’te %1,50’ye düşerek %63,70’lik önemli bir azalma kaydetti. Bu azalma, kısmen Türkiye’nin pahalı yabancı askeri ithalatlara olan bağımlılığının azalmasına bağlanıyor.

Aynı zamanda Türkiye, Araştırma ve Geliştirme (Ar-Ge) yatırımlarını agresif bir şekilde artırmıştır. GSYİH’nin yüzdesi olarak Ar-Ge harcamaları 1996’da %0,45 iken 2021’de %1,40’a yükselerek %210,80’lik bir artış kaydetmiştir. Bu artış, Türkiye’yi Ar-Ge harcamalarındaki büyüme açısından küresel olarak en üst sıralarda yer alan ülkeler arasına sokmuş ve yerli teknolojik kapasitelerin geliştirilmesine stratejik bir odaklanma olduğunu göstermiştir. Bu değişim, 2019-2023 yılları arasında %59 oranında düşen savunma ithalatındaki büyük azalmaya da yansımıştır ve bu da askeri ihtiyaçların yerli üretimle karşılanmasındaki başarıyı göstermektedir.

Dışa bağımlılığın azalması, savunma ithalatındaki keskin düşüş ve Ar-Ge yatırımlarındaki hızlı artışın birleşimi, Türkiye’nin küresel savunma sanayisinde belirgin yükselişinin temel belirleyici faktörüdür.

Sonuç

Türk savunma sanayii, ithalat bağımlılığından uzaklaşarak küresel ölçekte rekabetçi bir silah ihracatçısı haline gelmek üzere benzersiz ve hızlı bir dönüşüm geçirmiştir. Tarihsel bağlam, dış politika uyumu, ekonomik etkiler ve özellikle ihracat, şirket sıralamaları ve harcama değişikliklerine ilişkin karşılaştırmalı verilerin analizi, Türkiye’nin ilerlemesinin kendine özgü bir büyüme modeli sergilediğini doğrulamaktadır. Küresel ihracat payındaki %433,33’lük büyüme ve SIPRI Top 100 listesindeki şirketlerinin hızlı yükselişi, Güney Kore gibi diğer yükselen savunma güçleriyle karşılaştırıldığında bile Türkiye’nin izlediği yolu ayırt etmektedir.

Ancak, ilerleme yolunda zorluklar da yok değil. Özellikle İHA gibi görünürlük oranı yüksek sektörlerde “yerli ve milli” girişiminin başarısına rağmen, motorlar gibi kritik sistemler için yabancı bileşenlere bağımlılık devam ediyor. Savunma alanındaki başarıların siyasi amaçlarla kullanılması, genellikle sektörü “siyasetin üstünde” olarak sunarken, aynı zamanda seçimlerde bu başarıları kullanmak, daha derinlemesine incelenmesi gereken karmaşık bir dinamiği ortaya koyuyor. Ayrıca, savunma ihracatı kararlarının merkeziyetçi yapısı, silah transferlerinde stratejik ve etik tutarlılığı sağlamak için daha fazla demokratik denetim gerektirmektedir. Türk savunma ürünlerinin savaşta kanıtlanmış etkinliği, bunların küresel çekiciliğini artırırken, gelecekteki araştırmalar, kritik savunma kararlarıyla ilgili kamuoyundaki tartışmaların giderek teknikleşmesi ve potansiyel olarak bastırılmasıyla ilişkili siyasi riskleri eleştirel bir şekilde ele almalıdır.

Not: Metnin tamamı aşağıdaki makaleden alınmıştır: Baysal, B. (2025). Türkiye’nin savunma sanayisindeki ilerlemeleri ve zorlukları değerlendirmek: karşılaştırmalı bir analiz. Güneydoğu Avrupa ve Karadeniz Çalışmaları. https://doi.org/10.1080/14683857.2025.2454722.