İstanbul Fuar Merkezi’nde düzenlenen ve savunma sanayiinin küresel oyuncularını bir araya getiren SAHA 2026’da ROKETSAN; ilk kez tanıttığı NEŞTER, CİDA, Mini Seyir Füzesi ve CİRİT Anti-İHA sistemleriyle öne çıktı. Fuarda ayrıca TAYFUN balistik füzesinden Çelik Kubbe hava savunma sistemlerine kadar birçok kritik çözüm de sergilendi.

ROKETSAN Genel Müdürü Murat İkinci, SAHA 2026’nın Türk savunma sanayiinin ulaştığı noktayı dünyaya gösteren stratejik bir vitrin olduğunu belirterek, fuarın küresel savunma ve havacılık ekosisteminde her geçen yıl daha güçlü bir konuma ulaştığını söyledi.

İkinci, ROKETSAN’ın SAHA 2026’da Çelik Kubbe’nin hava savunma sistemlerinden menzil rekorları kıran füzelere ve sahada etkinliği kanıtlanmış SİHA mühimmatlarına kadar yaklaşık 40 ürünle yer aldığını ifade etti. İlk kez tanıtılan NEŞTER, CİDA, Mini Seyir Füzesi ve CİRİT Anti-İHA sistemlerine gösterilen yoğun ilginin, sahada doğan ihtiyaçlara yönelik geliştirilen çözümlerin önemini ortaya koyduğunu vurguladı.

Fuarda ilk kez sergilenen sistemler arasında yer alan CİRİT Anti-İHA, sahada etkinliği kanıtlanmış CİRİT Lazer Güdümlü Füzesinin yeni versiyonu olarak dikkat çekti. Sistem, İHA’lara karşı kullanılan yüksek maliyetli hava savunma füzelerine alternatif oluşturmayı hedeflerken; yaklaşma sensörü ve özel Anti-İHA harp başlığıyla düşük maliyetli ancak etkili bir çözüm sunuyor.

Uzun menzilli tanksavar füze sistemleri ailesinin yeni üyesi olan CİDA ise görüş ötesi kullanım kabiliyeti, hibrit arayıcı başlığı ve yüksek hassasiyetli vuruş kapasitesiyle öne çıkıyor. Kara, deniz ve hava platformlarına entegre edilebilecek şekilde geliştirilen sistemin, rakiplerine kıyasla daha uzun menzilden hedef etkisiz hale getirme kabiliyeti sunduğu belirtiliyor.

ROKETSAN’ın tanıttığı Mini Seyir Füzesi de düşük maliyetli yapısıyla yüksek operasyonel etkiyi bir araya getiren yeni nesil bir çözüm olarak dikkat çekti. Sistem; uzun menzil, ağır harp başlığı ve çoklu taşıma kapasitesinin yanı sıra hedef hattından görsel istihbarat toplayabilme özelliğiyle operasyonel esneklik sağlamayı hedefliyor.

NEŞTER ise MAM-L mühimmatının minimum ikincil hasar prensibiyle geliştirilen yeni varyasyonu olarak öne çıktı. Yaklaşma sensörüyle çalışan ve kesici bıçaklar içeren özel harp başlığı sayesinde patlayıcı kullanmadan yüksek hassasiyetli noktasal imha gerçekleştirebilen sistem, özellikle sivil hassasiyetin yüksek olduğu operasyon sahaları için geliştirildi.

ROKETSAN, yeni sistemlerin yanı sıra operasyonel sahada başarısı kanıtlanmış birçok kritik çözümünü de SAHA 2026’da sergiledi. Türkiye’nin milli imkanlarla geliştirilen en uzun menzilli balistik füzesi TAYFUN’un yanı sıra SOM, ÇAKIR ve KARA ATMACA seyir füzeleri fuarın dikkat çeken sistemleri arasında yer aldı.

SİHA mühimmatları kapsamında MAM-C, MAM-L IIR, MAM-T Dual Seeker, İHA-122 ve İHA-230 havadan karaya balistik süpersonik füzeler ile EREN yüksek hızlı dolanan mühimmat sistemi de fuarda sergilendi.

Hava savunma tarafında ise Çelik Kubbe mimarisinin vurucu unsurları arasında yer alan SUNGUR, HİSAR-A, HİSAR-O RF ve SİPER BLOK 1 ile BLOK 2 sistemleri dikkat çekti. LEVENT Yakın Hava Savunma Füzesi ve MİDLAS Milli Dikey Atım Lançer Sistemi de fuarda yer alan önemli çözümler arasında bulundu.

Tanksavar sistemleri alanında KARAOK ve L-OMTAS sistemleri tanıtılırken, AKYA ağır sınıf torpido ve ORKA hafif sınıf torpido sistemleri de Türkiye’nin su altı harp kabiliyetlerindeki gelişimi ortaya koydu.

ROKETSAN ayrıca ALKA Yönlendirilmiş Enerji Silah Sistemi, PUSU Kule Üstü Silah Sistemi ve KMC Taktik Füze Silah Sistemi gibi platform çözümlerini de sergiledi. Şirketin önümüzdeki dönemde ilk testini gerçekleştirmeyi hedeflediği ŞİMŞEK-2 Uydu Fırlatma Aracı da fuarda dikkat çeken projeler arasında yer aldı.

SAHA 2026’da sergilenen yeni nesil sistemler, ROKETSAN’ın yalnızca füze ve mühimmat üreticisi kimliğinin ötesine geçerek; hava savunma, yönlendirilmiş enerji sistemleri, uzay teknolojileri ve düşük maliyetli yüksek etkili harp konseptlerine odaklanan çok katmanlı bir savunma teknolojileri oyuncusuna dönüştüğünü ortaya koydu.

İran ve Ukrayna savaşları, modern muharebe sahasında belirleyici üstünlüğün artık yalnızca klasik platform sayısıyla değil; katmanlı hava savunma mimarisi, derinlikte angajman kabiliyeti, yüksek hassasiyetli vurucu sistemler ve bunların kesintisiz seri üretim kapasitesiyle kurulduğunu açık biçimde göstermektedir. Bugünün savaş ortamında cephe hattını tutmak kadar, cephe gerisini korumak; kritik altyapıyı yaşatmak kadar, karşı tarafın komuta-kontrol merkezlerini, hava savunma ağlarını, mühimmat depolarını ve lojistik düğümlerini tehdit edebilmek de belirleyici hâle gelmiştir. Bu nedenle çağdaş savaş, yalnızca ateş gücünün değil; menzil derinliği, üretim derinliği ve teknoloji derinliğinin müşterek rekabet alanına dönüşmüştür.

Türkiye bu yeni güvenlik denkleminde, coğrafi savunma derinliğini teknoloji derinliğiyle tahkim etmeye çalışan sayılı ülkelerden biri olarak öne çıkmaktadır. Roketsan’ın son dönemde devreye aldığı ve temelini attığı tesisler de bu stratejik çerçevede yalnızca bir sanayi yatırımı olarak değil, doğrudan ulusal güvenlik mimarisini güçlendiren bir kapasite inşası olarak okunmalıdır. Törende açıklandığı üzere tamamlanan yatırımların değeri 1 milyar dolar, devam eden yatırımlarla birlikte toplam yatırım hacmi ise 3 milyar dolar seviyesine ulaşmaktadır; bu süreç sonunda binlerce kişilik yeni istihdam da oluşturulacaktır.

Bu yatırım dalgasının asıl anlamı, Türkiye’nin hava savunma ve derin vuruş kabiliyetlerini taşıyan kritik sistemlerde üretim sürekliliğini ve ölçeklenebilirliğini artırmasında yatmaktadır. Özellikle Lalahan Füze Entegrasyon Tesisleri ile seri üretim hatlarının kapasitesinin 5 katına çıkarılacak olması; SİPER, HİSAR ve TAYFUN gibi doğrudan Türkiye’nin savunma omurgasını oluşturan sistemlerde nicelik ile süreklilik sorununa stratejik bir cevap verildiğini göstermektedir. Törende paylaşılan çerçeveye göre bu altyapının Çelik Kubbe’nin vurucu gücünü hızlandıracağı, TAYFUN başta olmak üzere füze ailesinin menzil ve etkinliğini destekleyeceği ve kritik sistemlerin seri üretim hızını katlayacağı vurgulanmıştır.

Burada dikkat edilmesi gereken nokta şudur: İran ve Ukrayna savaşları, savaşın yalnızca “hangi sistemi geliştirdiğinizle” değil, o sistemi ne hızda, hangi hacimde ve ne kadar sürdürülebilir biçimde sahaya verebildiğinizle kazanıldığını ortaya koymuştur. Envanterde iyi bir füzenin veya etkili bir hava savunma sisteminin bulunması tek başına yeterli değildir. Asıl mesele, yoğun tehdit ortamında kayıpları telafi edebilecek, stokları sürdürebilecek, yeni varyantları devreye alabilecek ve üretim darboğazına düşmeyecek bir savunma sanayii yapısı kurmaktır. Roketsan’ın yatırımları tam da bu nedenle önemlidir; çünkü bu adım, Türkiye’nin yalnızca bugünkü envanterini değil, yarının yıpratma savaşına dayanıklılığını da garanti altına alma çabasıdır.

Bu çerçevede Çelik Kubbe mimarisinin ayrı bir anlamı vardır. Törende açıklanan sunumda da görüldüğü üzere HİSAR ve SİPER sistemleri, alçak ve orta irtifadan başlayarak daha geniş hava ve füze savunma katmanlarının belkemiğini oluşturmaktadır; ayrıca ALKA, SUNGUR ve BURÇ gibi tamamlayıcı unsurlar da farklı tehdit seviyelerine karşı koruma sağlamaktadır. Başka bir ifadeyle Türkiye, sadece tekil bir hava savunma füzesi geliştirmemekte; çeşitli tehdit tiplerine karşı kademeli ve entegre bir savunma ekosistemi inşa etmektedir. Bu yaklaşım, İran ve Ukrayna’daki tecrübelerin en net derslerinden biridir: saldırı ne kadar çok katmanlıysa, savunmanın da o kadar entegre ve sürekli olması gerekir.

Ancak modern muharebe sahasında savunma tek başına yeterli değildir. Caydırıcılığın gerçek anlamda kurulabilmesi için karşı tarafın derinlikteki kritik hedeflerine yönelik tehdit üretilebilmesi gerekir. Törende öne çıkarılan sistemlerden biri olan TAYFUN BLOK-4 hipersonik füze bu açıdan dikkat çekicidir. TAYFUN’un hipersonik versiyonunun stratejik hedeflere karşı yüksek etkinlik sağlayacak biçimde konumlandırılması, Türkiye’nin yalnızca kendi hava sahasını korumaya değil, gerektiğinde karşı tarafın yüksek değerli hedeflerini risk altına sokmaya dönük bir kapasite geliştirdiğini göstermektedir. Bu, savunma kavramının pasif korunmadan aktif caydırıcılığa evrildiği bir eşiğe işaret etmektedir.

Benzer şekilde İHA-230, ÇAKIR, SOM, KARA ATMACA ve diğer uzun menzilli mühimmat ailesi de Türkiye’nin yeni savaş konseptinde menzil avantajını yalnızca kara konuşlu sistemlerle değil, hava ve deniz platformlarıyla da genişlettiğini göstermektedir. Özellikle insansız sistemlerle entegre uzun menzilli mühimmatların öne çıkması, Türkiye’nin son yıllarda oluşturduğu SİHA merkezli harekât deneyiminin daha yüksek menzilli ve daha sofistike angajman çözümleriyle derinleştirildiğini ortaya koymaktadır. Muharebe sahasının bugünkü mantığı artık basittir. Daha uzaktan gören, daha uzaktan vuran ve bunu daha uzun süre sürdürebilen taraf üstünlük kurmaktadır. Roketsan yatırımları, Türkiye’nin bu üç alanda da süreklilik üretme iradesinin sanayi altyapısına dönüştürülmüş hâlidir.

Törende dikkat çekilen bir başka kritik unsur ise patlayıcı ve kritik hammaddelerde dışa bağımlılığı azaltmaya yönelik vurgudur. RDX ve HMX gibi stratejik girdilere yönelik yerli üretim altyapısının güçlendirilmesi, yalnızca ekonomik veya endüstriyel bir tercih değildir; doğrudan savaş zamanı dayanıklılığıyla ilgilidir. Çünkü günümüz çatışmalarında asıl kırılganlık, çoğu zaman platform eksikliğinden değil; mühimmat üretiminde kullanılan ara girdilere, itki sistemlerine, patlayıcılara, elektronik alt bileşenlere ve tedarik zincirine yönelik dış bağımlılıktan doğmaktadır. Ambargo, gecikme, tedarik kesintisi veya siyasi baskı, savaş zamanında en gelişmiş sistemleri dahi etkisiz bırakabilir. Bu nedenle Roketsan’ın yerli üretim altyapısını genişletmesi, Türkiye’ye yalnızca daha fazla mühimmat değil, daha bağımsız karar alma alanı da kazandırmaktadır.

Bu tablo birlikte okunduğunda, İran savaşının gidişatının ve Ukrayna’daki yıpratma mantığının tartışıldığı bir dönemde Roketsan’ın yatırımları Türkiye açısından basit bir kapasite artışı anlamına gelmemektedir. Asıl mesaj şudur: Türkiye, hava savunması ile derin vuruş kabiliyetini aynı sanayi-ekosistem mantığı içinde büyütmekte; coğrafi savunma derinliğini yerli mühimmat, füze, entegrasyon ve kritik hammadde üretimiyle tamamlamaktadır. Bu da Türkiye’ye yalnızca bugünü değil, kriz anında yarını da güvence altına alacak bir stratejik dayanıklılık kazandırmaktadır.

Sonuç olarak Roketsan üzerinden verilen mesaj, yalnızca “yeni tesis açılışı” değil; Türkiye’nin ulusal güvenlik anlayışında yeni dönemin ilanıdır. Bu dönem, savunma derinliği ile teknoloji derinliğinin birleştiği; hava savunma kalkanı ile uzun menzilli vurucu gücün aynı stratejik mimaride buluştuğu; dışa bağımlılığı azaltılmış üretim kapasitesinin doğrudan caydırıcılık unsuru hâline geldiği bir dönemdir. Dolayısıyla bugün Roketsan’da atılan her temel, yapılan her teslimat ve artırılan her üretim hattı, sadece savunma sanayiinin büyümesi değil; Türkiye’nin yüksek yoğunluklu çatışma çağında kendi güvenlik kaderini kendi imkânlarıyla tayin etme iradesinin somutlaşmasıdır.

Açık kaynak raporlamalar, Riyad–İslamabad hattında şekillenen bu çerçevenin “kolektif savunma” çağrışımı yapan bir dil taşıdığını, kimi yorumlarda bunun NATO’nun kolektif savunma mantığına, özellikle de NATO Article 5 benzeri bir siyasi psikoloji ürettiğini öne çıkarıyor. Ne var ki Türkiye açısından konu, “benzerlik” düzeyinde değil, uyumluluk düzeyinde belirleyici. Çünkü Ankara’nın yeni bir güvenlik angajmanına yaklaşımı, romantik ittifak söylemlerinden önce, mevcut ittifak yükümlülüklerinin çizdiği sınırlarla başlıyor.

Bu noktada tartışmanın teknik eşiği net. North Atlantic Treaty Article 8 perspektifi, Türkiye’nin NATO yükümlülükleriyle çelişecek uluslararası taahhütlerden kaçınmasını gerektirir. Başka bir ifadeyle, yeni bir düzenleme; Türkiye’nin ittifak içi sorumluluklarını fiilen sınırlıyor, karar alma serbestisini daraltıyor ya da Ankara’yı ittifakın genel stratejik yönelimiyle çelişen otomatik angajmanlara sürüklüyorsa, “pakt” tanımı kadar “paktın bağlayıcılık biçimi” de sorun hâline gelir. Bu yüzden mesele, kâğıt üzerindeki iddialı cümlelerden çok, o cümlelerin Türkiye’nin stratejik otonomisine hangi senaryolarda maliyet ürettiğiyle ölçülmelidir.

Yani işin özü aslında çok da tartışmaya açık değil.

Buna bir de caydırıcılık meselesi ekleniyor. Türkiye’nin güvenlik mimarisinde NATO üyeliği yalnızca konvansiyonel dayanışma değil, aynı zamanda ittifakın genişletilmiş caydırıcılık çerçevesinin oluşturduğu stratejik tavan anlamına geliyor. Aslında konunun NATO gerekli mi ya da NATO lağvedilmeli mi tartışmaları ile de psikolojik bağı var. Çünkü NATO, aslında nükleer bir pakt ve bütün dünya savaşın olanca sıcaklığıyla ısınıyorken nükleer caydırıcılıktan mahrum kalmak kimsenin isteyeceği bir lüks değil. Pakistan da işte böyle bir boşluğu dolduruyor. En azından şimdilik Suudiler için.

Türkiye’nin bu tür denklemlerle sınavı yeni değil. Yakın coğrafyada güvenlik arayışlarını kurumlaştırma çabaları, Sadabad Paktı ve Bağdat Paktı (CENTO) gibi örneklerle tarihsel hafızaya zaten yazıldı. Bu tecrübelerin ortak dersi şudur: Türkiye, bölgesel iş birliğini tamamen reddetmez; fakat onu, daha geniş ittifak yükümlülükleriyle çatışmayacak biçimde, dikkatle “dengeleyerek” yürütür. Bugün fark yaratan ise, güvenlik düzeneklerinin artık yalnız diplomatik metinlerle değil; sanayi, tedarik, ortak üretim ve finansman üzerinden de kurulmasıdır. Yani “pakt” olmasa bile pakt etkisi üreten bir ekosistem doğabilir.

Bu ekosistemin en görünür vitrini, kuşkusuz World Defense Show 2026 oldu. Resmî duyurular ve sektör açıklamaları, Türkiye ile Suudi Arabistan arasında savunma sanayiine dayalı iş birliğinin yalnızca tedarik odaklı değil, ortak üretim ve yatırım odaklı bir faza geçtiğini gösteriyor. MKE’nin TOLGA Yakın Hava Savunma Sistemi ve 122 mm mühimmat gibi kalemlerde ortak üretime dönük adımları; ROKETSAN cephesinde füze ekosistemi üzerinden konuşlanan ortak üretim ve yatırım çerçeveleri; CANiK’in Suudi test protokollerine dayalı akreditasyon yaklaşımıyla tedarik sürtünmesini azaltan “kurumsal kapı açma” modeli; ve TUSAŞ ekseninde T625 GÖKBEY üzerinden somutlaşan üretim/teknoloji paylaşımı perspektifi… Bunların her biri, tek tek okunduğunda birer sanayi anlaşmasıdır; yan yana geldiğinde ise stratejik bir resim üretir: Yeteneğin birlikte inşası.

Burada kritik nokta, bu resmin yalnız ikili ilişkileri güçlendirmekle kalmayıp üçüncü coğrafyalara açılan bir mantık kurmasıdır. Suudi Arabistan’ın finansman kapasitesi ve bölgesel tedarik ağları, ortak üretimle birleştiğinde özellikle Afrika’da, yani Suudi fon mekanizmalarının etkin olduğu pazarlarda, Türk menşeli sistemler için yeni bir “erişim katmanı” oluşabilir. Finansman, teslimat, bakım-onarım ve sertifikasyon zinciri Riyad merkezli bir ekosistemde toparlandığında, bazı ülkeler açısından tedarik kararı daha az sürtünmeyle alınır ve bu da savunma sanayiinin klasik ihracat modelini “ürün satışı”ndan “ekosistem genişlemesi”ne taşır.

Bütün bu tablo, Türkiye’nin resmî bir kolektif savunma paktına imza atmasını otomatik olarak gerektirmiyor; hatta tam tersine, Ankara’nın böyle bir metne mesafeli durması rasyonel görünüyor. Ancak aynı tablo, başka bir gerçeği de görünür kılıyor. Resmî yükümlülüklerin izin vermediği yerde, gayri-resmî bağlayıcılık üreten bir güvenlik-ekonomi mimarisi filizlenebilir. Ortak üretim, akreditasyon, yatırım ve teknoloji paylaşımı, kağıt üzerindeki bir “madde” kadar sert olmasa da, sahada alışkanlıklar, standartlar ve karşılıklı bağımlılık üretir. Bu bağımlılık, zamanla pakt yokken pakt etkisi yaratır.

Sonuçta tartışma, Türkiye’nin bu düzenlemeye “girecek mi girmeyecek mi” sorusunu aşarak şuraya evriliyor: Bölgede, NATO sınırlarını zorlamadan ama NATO dışı bir bağlayıcılık üreterek yeni bir güvenlik üçgeni kurulabilir mi? Bu üçgenin sac ayakları da giderek daha net görünüyor: Türkiye’nin savunma sanayii ve sistem entegrasyon kapasitesi, Pakistan’ın stratejik caydırıcılık ağırlığı, Suudi Arabistan’ın kaynakları ve ölçek üretme gücü. Resmî metinler bunu bir ittifak diye adlandırmasa bile, sahadaki işleyiş onu gayri-resmî bir güvenlik oluşumunun temeli olarak okutmaya başlıyor.